Volta Limburg Classic Toer

Vandaag mijn seizoensstart tijdens de Volta Limburg Classic toertocht. Door de zachte winter lekker door kunnen trainen, dus het was tijd om te starten op het niveau waar ik vorig jaar geëindigd ben en besloot ik voor de 85 km te gaan. Lekker vroeg in mijn uppie vertrokken, terwijl de temperatuur nog rond het vriespunt lag. Mijn doel was om rustig te starten en gelukkig vond ik na een paar kilometers een groepje met hetzelfde tempo als mij. Al snel was ik ingesloten door een paar mannen die het kopwerk voor hun rekening namen en kon ik lekker schuilen. Helaas valt zo een groepje snel uit elkaar bij een paar steilere of langere bergjes, en was het de rest van de rit vaak alleen bikkelen.
Het zonnetje verdreef de kou en het werd echt super weer om te fietsen. Dit in combi met veel bemoedigde woorden van mannen die me inhaalden, maakt de tocht erg mooi! Vooral het eerste deel van de tocht leek dan ook bijna vanzelf te gaan. De zwaarste bergjes waren voor het tweede deel gelaten, iets waar ik van te voren nogal tegenop had gezien. Maar vandaag leek alles goed te gaan en kwam ik iedere keer redelijk makkelijk boven. Na 4,5 uur, uiteindelijk 90 km op de teller toen ik thuis aankwam. Toch wel pijnlijke beentjes, maar een zeer tevreden en voldaan gevoel!

Een Winter Hel

Het begon als een mooie stralende dag. Het zonnetje scheen, de lucht was blauw, kom we gaan fietsen en gauw! Want in de loop van de middag zou een regengebiedje op komen zetten. Peter had een nieuwe vlakke route voor de racefiets over de Kempen uitgezet van een kilometer of 80, laten we die maar eens uitproberen. Ondanks dat het hard waaide, was het in het zonnetje lekker fietsen. Het eerste stuk van de route was ook wel geslaagd, op een enkel offroad weggetje na.

Na een kilometer of vijftig begint mijn voet ineens ook rondjes te draaien horizontaal in plaats van alleen verticaal. Peter, kun je even kijken? Nee, het ligt niet aan mijn schoenplaatje, dan moet het probleem bij de pedaal liggen. Hmm, de pedaal staat wel erg scheef in de schroefdraad en hij zit ook erg vast. Na wat brute kracht komt de pedaal er dan toch uit, samen met wat ijzeren snippertjes. Dat is niet zo goed en van binnen is de schroefdraad helemaal kapot. Daar sta je dan op het uiterste puntje van de route. De ijzige wind trekt ook lekker aan, zodat de tenen en vingers al snel gevoelloos beginnen te worden. Peter probeert meerdere keren de pedaal er vast in te zetten en even lijkt het of hij wel redelijk goed vast zit. Helaas, na tweehonderd meter heb ik de pedaal aan mijn schoen vastzitten en niet meer aan de fiets. Tsja, en nu? Iemand opbellen om ons te komen halen? Dat is zeker een uur rijden en hoe uit te leggen waar we ons bevinden, in de omtrek is alleen maar groen. Peter besluit dan maar met mijn fiets met één been te gaan fietsen totdat we in de buurt van een dorp komen. Er moeten toch wel wat mensen ons raar hebben nagekeken. Peter die met één been op een veel te kleine fiets probeert vooruit te komen en ik, die op een veel te grote fiets helemaal voorover hang.

Na een paar kilometers besluit Peter het nog eens te proberen. En ja hoor, nu schiet de pedaal er toch helemaal in. Het achterste stuk van de schroefdraad is gelukkig nog een beetje intact. Blij dat we nu misschien toch helemaal op de fiets thuiskomen, stappen we op de fiets. Dan beginnen de eerste regendruppels te vallen en al snel begint het steeds harder te regenen. Nog koud van het lange stilstaan, zijn we nu ook nog helemaal doorweekt. Met de wind erbij krijgen we het alsmaar kouder en zo worden de laatste 20 kilometer een echte hel. Om het nog even erger te maken, stuurde de route ons ook nog over een offroad paadje, dat een lekker modderpad was geworden vol met waterplassen. Dan schiet er ook nog eens een goede hongerklop in bij mij en is het harken om thuis te komen.

Uiteindelijk werd het een echt 'Borremansje'. IJskoud, doorweekt en met gevoeloze handen en voeten kwamen we thuis aan. Dikke dekens en een warm bad waren nodig om weer een beetje warm te worden. En dan nog het probleem van die schroefdraad, hopelijk hoeft het geen dure grap en een hele nieuwe crackset te worden. Het zit ook niet mee met deze fiets..

Een verbeterde versie van de route:

Fiets route 1367066 - powered by Bikemap 

Herfstrit

Het concept:

Een vrije zaterdagmiddag met een helderblauwe lucht, een laaghangend winterzonnetje dat gelukkig nog niet al zijn zonkracht is verloren, bomen vol herfstkleuren, in combinatie met een mountainbiker die ook op het asfalt mooie weggetjes achter elkaar weet te plakken (dat ene stukje dat je ons offroad liet fietsen gegeven we je wel hoor) staat garant voor een hele mooie rit op de racefiets.

De route:

Fiets route 1331147 - powered by Bikemap

De deelnemers:

Maddy Daemen

- op de oude kleurrijke racefiets -

- fietst zelfs met platte band bij sippenaeken naar boven -

Sabine Daemen

- op haar mooie bianchi -

- moet altijd lossen bergop, maar geldt als het talent voor de toekomst -

Peter Huntjens

- de mountainbiker en navigateur -

- enige beschikbare foto van deze dag, want diende ook als fotograaf -

Het (foto)verhaal:

Na in Rijckholt vertrokken te zijn, werd eerst een stukje door het Heuvelland gereden. Voor Maddy was het even wennen aan de racefiets waar ze nog nooit op de gefietst had. Na Teuven werd omhoog gereden naar Sippenaeken, waar ons een platte band opwachtte:

Sabine heeft moeten lossen

Platte band? De dames Daemen lossen het wel op!

(Er moest wel wat kracht van Peter aan te past komen)

Even wat cultuur snuiven

Toen moesten we de langste beklimming van Nederland, bij Camerig, omhoog! Gelukkig konden we daarna een lange afdaling in, met als extra genot: een rij bromfietsers langs vliegen.

Maddy doet alsof ze de bergtrui al gewonnen heeft, maar we zijn er nog lang niet!

Staat Peter toch nog een keer op de foto

Wat is het toch mooi in het winterzonnetje...

Duwen!! Bijna boven!

Waarom moet Peter zo een steil bergje uitzoeken?

Prijs verdeling:

Maddy: De bergtrui (Peter werd in dit klassement buiten beschouwing gelaten)

Peter: De dagzege (Niet iedereen wist echter waar de eindstreep lag)

Sabine: Meest strijdlustigste renster

Een koukleumpje

Nu de bladeren van de bomen vallen en de zomer toch echt voorbij is, vraag ik me af hoe ik in hemelsnaam de winter ga doorkomen. Zie ik mezelf nog op de fiets zitten als het kwik onder het lijntje van de nul graden zakt? Ik ben nu eenmaal een echt koukleumpje met al bevroren vingers als de temperatuur net de tien graden niet haalt. Ik heb een aantal keer de afgelopen weken mogen ervaren hoe het voelt om op de racefiets te zitten bij een temperatuur lager dan tien graden en mijn ervaringen beloven niet veel goeds. En dan is er nog helemaal geen vrieskou, ijs of sneeuw aan te pas gekomen...

Ik ben even in de literatuur gedoken en het blijkt dat wij nu eenmaal een tropisch dier zijn, aangezien onze soort rond de evenaar is ontstaan. Ook hebben vrouwen het vaak effectief kouder dan mannen, veroorzaakt door hormoonverschillen, maar ook anatomische bouw. Mannen hebben in de regel meer spiermassa, en meer spiermassa leidt tot een betere bloedcirculatie. (Er is dus wel hoop voor een eventuele toekomstige meer gespierde versie van mezelf.) Ook een interessant feitje dat ik ben tegengekomen voor diegenen die een slechte relatie hebben met meidoorn: het blijkt dat dit je bloedcirculatie verbetert, zeker niet slecht voor de sportieve prestatie. Dus de volgende keer als je weer eens lek rijdt door een meidoorn: zet er een lekker potje thee van!

Maar omdat ik niet wil dat ik aan het einde van de winter weer helemaal moet beginnen met opbouwen, is er een plan van aanpak voor de winter nodig. Ik ben trots op mezelf dat ik kan vermelden dat ik me heb opgegeven voor een spinningscursus! Het is nog afwachten hoe dat gaat uitpakken, maar ik verwacht toch wel wat inzet van mezelf. Voorlopig ziet het er naar uit dat de winter nog wegblijft en dat betekent dat ik nog ritjes op de racefiets kan blijven maken. Helaas schiet de tijd er vaak in (druk, druk, druk met de studie) en daarom is mijn doel om tenminste één keer in de week op de fiets te zitten. Maar wat als het nu straks begint de vriezen of er een laagje sneeuw vormt? Dan denk ik dat ik heel wat moeite moet doen om mezelf op de fiets te krijgen. Het is afwachten hoe de winter gaat uitpakken..

Bart Brentjens Challenge 2011

Na een koude nacht volgde een koude ochtend en werden vier lagen kleding over elkaar getrokken. De avond van te voren waren de banden nog even gevuld met latex na berichten over vele platte banden. Na Peter en co nog even succes te hebben gewenst, was het bibberen in het startvak, maar gelukkig konden we al snel van start voor 57 km. Na twee jaren alleen te hebben gereden, kon ik dit jaar gezellig samen met zus Maddy van start.
De eerste meters moesten de spieren duidelijk nog even opwarmen, maar dat was nog niet het grootste probleem. Al vanaf de eerste klim bekroop een gevoel van misselijkheid me en dit was zeer hinderlijk. Even aanzetten en het verergerde weer. Ook als ik iets probeerde te eten lag het me meteen zwaar op mijn maag. Het was duidelijk; dit zou niet mijn dag worden en ik besloot om maar rustig aan te doen zodat ik tenminste wel de finish zou bereiken. Het was op plaatsen baggeren door modder en Maddy besloot zich eens lekker te gaan liggen in een modderpoel, met als gevolg dat ze aan één kant helemaal bekleed was met modder.
Na twintig kilometer was het prijs voor de lange, technischere afdaling: file. Gevolg: meer dan een half uur verloren en koud tot op het bot. Zelfs in de afdaling zelf stond je continu stil. Ik begrijp dat het altijd wel ergens zal opstoppen, maar op dit punt zou toch gekeken moeten worden naar hoe de doorstroming verbeterd kan worden. Bijvoorbeeld door door een alternatieve lus te leggen en de keuze aan de rijder te laten of hij deze afdaling wel of niet neemt, al weet ik niet of dit mogelijk is. In de file wel nog een aardige Limburger tegen gekomen en de tijd maar gevuld met wat keuvelen. Toen we eindelijk beneden waren, was daar tot mijn verassing de bevoorading al. Persoonlijk vind ik dit veel te vroeg, je hebt nog niet echt bevoorading nodig, vooral niet nadat je een half uur stil hebt gestaan en vervolgens moet je het doen zonder bevoorrading tot de finish.
Onderweg stonden nog een aantal supporters voor ons langs de kant die ons een hart onder de riem stoken. Op een leuk modderig paadje nog in een modderpoel blijven steken, met als gevolg dat mijn wiel niet meer wilde ronddraaien en ik klotten modder moest verwijderen. Ook kon ik niet meer inklikken en heb ik met een stok modder uit mijn pedalen staan duwen. Nog dank aan de Limburger die we in de file hadden ontmoet en op dat moment toevallig langs kwam, voor de hulp, helaas ben ik vergeten naar je naam te kijken. Na een paar zware laatste kilometers, waarbij alle kracht uit mijn benen leek te zijn gevloeid, kwamen we dan toch over de finish na vijf uur. Een zeer baggere tijd, zeker in vergelijking met vorig jaar, terwijl ik dit jaar zeker in beter conditie was. Helaas had ik een heel slechte dag. En de snelheid die ik op de racefiets heb ontwikkeld, lijkt zich maar niet te transleren naar de mountainbike. Gelukkig was het wel erg gezellig onderweg en Maddy heeft me met bemoedigende woorden erdoor heen gesleept. Nu maar niet treuren maar vooruit kijken naar volgend jaar! En oh ja, ben ik toch een keer eerder dan Peter gefinisht..